Twórczość Jana Lenicy
Plakat polski nie próbował być „ładnym”. Najlepszym tego przykładem była twórczość Jana Lenicy. Wszelkie zdobnictwo, ornament, faktura pojawiały się tylko w kontekście aluzji społecznej czy historycznej (Wizyta starszej pani, 1958). Przejawem plastycznej elegancji i kunsztu były szczerość materiału, różnorodność, celowe wprowadzanie plastycznych wątków, kontrasty faktur i narzędzi. Z zamierzoną nonszalancją podchodził do kwestii perspektywy. Efektem jest bezlitosna groteska, poetycki smutek, wymowna niezdarność postaci. Świadomie igrał ze statusem dzieła sztuki. Podobna estetyczna brutalność, zamierzona naiwność formy, instynktowna nonszalancja charakteryzuje plakaty Jana Młodożeńca, Henryka Tomaszewskiego lub Eryka Lipińskiego. Makabrą i brzydotą posługiwali się przedstawiciele surrealistycznego nurtu teratologicznego, np. Franciszek Starowieyski. Teratologia polegała na tworzeniu zmyślonych, makabrycznych istot poprzez łączenie ludzkiego ciała ze zwierzęcym lub z martwymi przedmiotami. Zdeformowane, makabryczne potwory rysowane były z akademicką precyzją, modelowane klasycznym światłocieniem, z zachowaniem wrażenia realizmu. Dramatycznego wyrazu potwornym scenom dodają wszechobecne u Starowieyskiego kontrasty materii - miękkie ciało przebite ostrym kolcem, szklista gałka oczna osadzona na twardej czaszce itd. Wychowany w atmosferze polskiego dworu Starowieyski czerpał z dawnej, mrocznej mistyki, z plebejską bezceremonialnością traktował sprawy fizyczności i popędów, śmierć i rozkład ciała.
Zobacz również:
Międzynarodowe Biennale Plakatu
Międzynarodowe Biennale Plakatu powstało w roku 1966, szybko zdobyło uznanie w środowisku grafików oraz krytyków, stając się ważnym wydarzeniem artystycznym o zasięgu międzynarodowym. W konkursie organizowanym przy kolejnych edycjach biennale uczestniczyli m.in. Marc Chagall, Alberto Giacometti, Alexander Calder, Max Bill; także słynni przedstawiciele amerykańskiego pop-artu - Andy Warhol i Roy Li...
Estetyka symbolizmu w plakacie polskim
Źródłowe przekazy o plakatach polskich, głównie z terenu Galicji, zawdzięczamy Janowi Wdowiszewskemu, dyrektorowi Miejskiego Muzeum Techniczno-Przemysłowego w Krakowie. Gromadzi on zbiory, studiuje literaturę przedmiotu, próbuje własnych sił jako popularyzator tej dziedziny sztuki. Podważył utarty pogląd dotyczący ilustrowania i zdobienia książek. Według jego koncepcji druk...