Cechy malarskie polskiego plakatu
Często mówi się, że cechy malarskie były znakiem rozpoznawczym plakatu polskiego. Stwierdzenie to nie jest całkowicie ścisłe, choć – rzeczywiście - ogromna część polskich plakatów nosi na sobie ślady pędzla czy narzędzia rysunkowego. W porównaniu z powściągliwym plakatem japońskim bądź szwajcarskim, polski plakat wykazuje się większą artystyczną swobodą w operowaniu warsztatem sztalugowym. Wielu naszych plakacistów posiadało malarskie wykształcenie; Tomaszewskiego nazywano wręcz malarzem plakatu. Mimo oszczędności i często wręcz wycinankowego upraszczania form, wykazuje on dużą świadomość koloru, znajomość jego właściwości i znaczeń. Tomaszewski twórczo wykorzystuje biel, buduje nią znaki i trzeci wymiar. Podobnie „malarski” styl uprawiali Jan Młodożeniec, Jan Lenica, Waldemar Świerzy. Niektórzy używali środków malarskich w sposób niezwykle precyzyjny, co często wynikało z powodów bardzo prozaicznych. W latach pięćdziesiątych fotografia była w Polsce właściwie niedostępna lub zbyt droga, aby być powszechnie używaną. Tacy mistrzowie, jak Trepkowski, czy Urbaniec doskonale radzili sobie dzięki perfekcyjnemu, realistycznemu warsztatowi malarskiemu, tworząc przy okazji szczególnie nastrojowy, poetycki styl. Mimo trudności, fotografia pojawiała się na polskich plakatach, często w formie fotomontażu, eksperymentu. Medium tego używali m. in. Jan Lenica czy Roman Cieślewicz.
Zobacz również:
Współczesny plakat w Polsce
Histeria wokół polskiego plakatu wynika chyba tylko z kulturowego szoku, nagłego utrudnienia warunków, likwidacji opiekuńczych instytucji. Billboardy tworzone są w błyskawicznym tempie, dosłownie z dnia na dzień, są to obrazy ściągnięte z telewizji, wyglądają jak stop klatka. Nie wynika stąd, że poziom plastycznego wykształcenia się obniża, że nie mamy zdolnych grafików, wn...
Polska Szkoła Plakatu
Termin \"Polska Szkoła Plakatu\" odnosi się zazwyczaj - z nieuniknionym w takich sytuacjach uproszczeniem – do zjawisk, które zaszły w polskim środowisku graficznym w latach pięćdziesiątych na skutek szczególnych okoliczności. Zjawiska te rwały i ulegały modyfikacjom aż do lat siedemdziesiątych, choć i dziś mówimy o kontynuatorach, czy spadkobiercach pewnych idei i nurtów plastycznych. Niektórzy d...
Formy plakatu
Pomijając drobne zaproszenia, ulotki i ogłoszenia w czasopismach, należy wyróżnić podstawową formę reklamy, jaką jest afisz teatralny i plakat teatralny. Słownikowe określenie afisza jest odmienne od definicji plakatu i podkreśla, że afisz jest znacznie starszą formą anonsu niż plakat. Afisz przemawia odpowiednio skomponowanym tekstem, urozmaicona czcionką, czasami pojawia się kolor posz...