Międzynarodowe Biennale Plakatu
Międzynarodowe Biennale Plakatu powstało w roku 1966, szybko zdobyło uznanie w środowisku grafików oraz krytyków, stając się ważnym wydarzeniem artystycznym o zasięgu międzynarodowym. W konkursie organizowanym przy kolejnych edycjach biennale uczestniczyli m.in. Marc Chagall, Alberto Giacometti, Alexander Calder, Max Bill; także słynni przedstawiciele amerykańskiego pop-artu - Andy Warhol i Roy Lichtenstein. Wśród laureatów znaleźli się m.in. Henryk Tomaszewski, Jan Lenica, Roman Cieślewicz. Idea powołania międzynarodowego cyklicznego konkursu zrodziła się w środowisku polskich grafików jeszcze w początkach lat 60. Inspiratorem i wieloletnim organizatorem tego przedsięwzięcia był profesor Józef Mroszczak. Dzięki jego osobistym znajomościom i determinacji czterdzieści lat temu do Warszawy przyjechali międzynarodowi jurorzy, a w konkursie obecni byli najważniejsi twórcy plakatu. Od pierwszej edycji w 1966 roku jest imprezą oceniającą i nagradzającą najlepszych, goszczącą całą plejadę gwiazd polskich i zagranicznych takich jak Andy Warhol, Alberto Giacometti, Roy Lichtenstein czy Marc Chagall, ale też promującą obiecujących debiutantów.
Zobacz również:
Współczesny plakat w Polsce
Histeria wokół polskiego plakatu wynika chyba tylko z kulturowego szoku, nagłego utrudnienia warunków, likwidacji opiekuńczych instytucji. Billboardy tworzone są w błyskawicznym tempie, dosłownie z dnia na dzień, są to obrazy ściągnięte z telewizji, wyglądają jak stop klatka. Nie wynika stąd, że poziom plastycznego wykształcenia się obniża, że nie mamy zdolnych grafików, wn...
Plakat w teatrze polskim
Na przełomie XIX i XX wieku polskie afisze teatralne były niezwykle zróżnicowane. Pod zaborem rosyjskim drukowano je w dużych formatach, natomiast w Krakowie, gdzie rozwijała się sztuka plakatu, zminiaturyzowany afisz spełniał role programu. Najbardziej interesujące w tym czasie były afisze teatrów prowincjonalnych – wielobarwne, ze zróżnicowaną czcionką, drukowane cz...
Uwolnienie plakatu od socrealizmu
Druga połowa lat pięćdziesiątych to okres w, którym plakaciści uwolnili się również od socrealizmu, czy - szerzej mówiąc - od kontroli władz. Cenzura istniała, ale nie dotyczyła formy. Dodatkowo, twórcy zyskali oparcie w patronatach licznych instytucji. Wyzwolenie się od zasad reklamy oraz sztywnych wymogów formalnych przyczyniło się do niespotykanego w plakacie międzywojennym ujawnieniu osobowośc...